Ο ζεστός ήλιος έκαιγε πάνω από την έρημο της Μοχάβε. Είχαμε αφήσει το Σαν Ντιέγκο και κατευθυνόμασταν στον επόμενο προορισμό μας που δεν ήταν άλλος από το Las Vegas. Η συνολική διαδρομή ήταν περίπου 5μισι ώρες και για να μην την κάνουμε σερί, αποφασίσαμε για μια μικρή στάση κοντά στο Yermo.

Εκεί βρίσκεται το Calico Ghost Town μια πραγματική πόλη-φάντασμα της αμερικανικής δύσης! Ιδρύθηκε το 1881 από περιπλανώμενους μεταλλωρύχους όταν στην ευρύτερη περιοχή βρέθηκε το μεγαλύτερο κοίτασμα ασημιού στην Καλιφόρνια. Καθώς, όμως, σταδιακά η τιμή του ασημιού έπεφτε, ο κόσμος αποχωρούσε προς αναζήτηση νέων ευκαιριών και το 1900 η πόλη ερήμωσε. Σήμερα αναπαλαιώθηκε και λειτουργεί ως μουσείο «ταξιδεύοντας» τον επισκέπτη στην εποχή της Άγριας Δύσης,  που γνωρίσαμε όλοι από τις ταινίες, γνωστές και ως Western. Απ’ τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του Calico, το παλιό ορυχείο, όπου μπορεί κανείς να δει τη δυσκολία της επιβίωσης εκείνη την περίοδο.

Για να κατευνάσουμε την πείνα μας σταματήσαμε σε ένα μπεργκεράδικο το οποίο βρισκόταν σε κάθε ταξιδιωτικό οδηγό που είχα διαβάσει… Ήταν το Peggy Sue’s 50’s Diner, ένα εστιατόριο που λειτουργεί ως έχει από το 1954 και φυσικά με… εκπληκτικά burger! Ο εσωτερικός διάκοσμος παραπέμπει σε εποχές rock and roll της δεκαετίας του’50, ενώ και οι σερβιτόροι είναι ντυμένοι αντίστοιχα. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι με φωτογραφίες αστέρων του Χόλυγουντ οι οποίοι είχαν επισκεφθεί το εστιατόριο για να γευματίσουν.

Οδηγώντας με το αυτοκίνητο σε ένα κομμάτι του φημισμένου Route 66, συνεχίσαμε για τον προορισμό μας, την Sin City (πόλη της αμαρτίας). Δεξιά μας η έρημος της Μοχάβε, που βρίσκεται στο επίκεντρο θρύλων και φημολογιών,  με τις περίφημες «μυστικές βάσεις» του αμερικανικού στρατού στις οποίες αναπτύσσονται παράξενες τεχνολογίες, αλλά και ως τόπος που παρατηρούνται παράξενα και ανεξήγητα φαινόμενα. Αριστερά μας η Death Valley (Κοιλάδα του Θανάτου) με το πιο χαμηλό σημείο στην Αμερική, 86μ κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Εκεί έχει καταγραφεί η υψηλότερη θερμοκρασία στον κόσμο, το 1913, με 56,7 βαθμούς Κελσίου!

Καθώς η νύχτα έπεφτε, τα χιλιάδες λαμπάκια του Las Vegas άρχισαν να αχνοφαίνονται στον ορίζοντα. Είναι πραγματικά απίστευτο το πώς κάποιοι αποφάσισαν μέσα στη μέση της ερήμου να χτίσουν μια πόλη αφιερωμένη στον τζόγο! Όλη η ζωή στο Vegas περιστρέφεται γύρω απ’ το “Strip” μια λωρίδα μήκους 6,8 χιλιομέτρων στην οποία είναι συγκεντρωμένα τα πολυτελέστερα ξενοδοχεία και καζίνο στον κόσμο.

Αφήσαμε το αυτοκίνητό μας στην αρχή του strip, στο 43 ορόφων Mandalay Bay hotel, με τη μεγαλύτερη πισίνα στο Vegas και ξεκινήσαμε με τα πόδια την περιήγησή μας στον κόσμο των ψευδαισθήσεων… Χιλιάδες λαμπάκια δημιουργούσαν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα, που σε προδιαθέτει για ατελείωτη διασκέδαση. Πραγματικά αυτό το hotel και καζίνο hooping αξίζει να γίνεται μόνο νύχτα. Περπατώντας στο strip συνειδητοποιείς πόση προτεραιότητα έχει δοθεί στην κίνηση των πεζών, καθώς για να περάσει κανείς από τη μία πλευρά του δρόμου στην άλλη, χρησιμοποιεί κυλιόμενες σκάλες, πεζογέφυρες, ασανσέρ ή και διαδρόμους μέσα απ’ τα καζίνο! Με αυτοκίνητα πάντως δύσκολα θα διασταυρωθεί κανείς.

Η βόλτα μας περιείχε την απαραίτητη στάση στα σιντριβάνια του Bellagio (γνωστό και από την ταινία Hangover) του οποίου τα νερά κινούνται ανάλογα με τη μουσική. Στο Venetian συναντήσαμε μια μικρογραφία της Βενετίας, με κανάλια γόνδολες και ιταλικά εστιατόρια. Είδαμε το πάρκο με τραινάκια στο ξενοδοχείο Circus-Circus, τις αιγυπτιακές πυραμίδες και τη Σφήκα στο Luxor, τα ρωμαϊκού τύπου αγάλματα στο Caesars Palace, τον Πύργο του Άιφελ σε κλίμακα στο Paris hotel, το άγαλμα της Ελευθερίας επίσης σε κλίμακα στο  ξενοδοχείο New York New York και φυσικά δοκιμάσαμε την τύχη μας σε μερικούς κουλοχέρηδες. Αφού είχαμε προχωρήσει αρκετά στο strip πήραμε το Monorail για να επιστρέψουμε στο παρκινγκ, όπου είχαμε αφήσει το αυτοκίνητο μας…

2η μέρα

Vegas δε σημαίνει μόνο καζίνο και ξενοδοχεία, αλλά και ένας συνδυασμός από δραστηριότητες και εκδρομές, που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από την πόλη. Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε και εμείς το πρωί με κατεύθυνση ανατολικά και σε λίγη ώρα βρεθήκαμε στο φράγμα Χούβερ (Hoover Dam).

Κατασκευάστηκε κατά τα έτη 1931-1936 πάνω στον ποταμό Κολοράντο, στα σύνορα μεταξύ των πολιτειών της Αριζόνα και της Νεβάδα. Αποτέλεσμα της κατασκευής ήταν  α) η δημιουργία της Λίμνης Μηντ, της μεγαλύτερης κατ’ όγκο τεχνητής λίμνης στις ΗΠΑ, β) ένα μεγάλο δίκτυο αγροτικής εκμετάλλευσης γ) η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας μέσω ενός υδροηλεκτρικού εργοστασίου. Αναμφίβολα πρόκειται για μια εντυπωσιακή κατασκευή, πρωτοποριακή για την εποχή που κατασκευάστηκε και για τον λόγο αυτό συγκεντρώνει πολλούς επισκέπτες. (Εισιτήριο 15 δολάρια)

Μετά από μια σύντομη στάση εκεί, συνεχίσαμε για τον προορισμό μας που δεν ήταν άλλος από το Grand Canyon. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα εθνικά πάρκα των ΗΠΑ και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO με μήκος 446 χιλιόμετρα! Προσελκύει περίπου πέντε εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως και οι επιστήμονες ακόμα διαφωνούν για τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε.

Η περίπου δυο ωρών διαδρομή από την έρημο μας έφερε μέσα απ’ το δάσος με τα Joshua Tree. Το φυτό Yucca brevifolia ή αλλιώς Joshua Tree είναι το σήμα κατατεθέν της περιοχής και έγινε γνωστό όταν οι U2 κυκλοφόρησαν τον ομώνυμο δίσκο τους (Joshua Tree). Το τοπίο απόκοσμο, σεληνιακό…βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Μα πώς μπορούν να φυτρώνουν δέντρα σε ένα τόσο αφιλόξενο τόπο;

Κάποια στιγμή φτάσαμε στον προορισμό μας (West Rim) και στο πάρκινγκ όπου έπρεπε να αφήσουμε τα αυτοκίνητα και να επιβιβαστούμε σε λεωφορεία. Αφού πληρώσαμε ένα εισιτήριο 47 δολαρίων κατευθυνθήκαμε στο Hulapai Ranch, ένα ινδιάνικο ράντσο στο οποίο μπορεί κάποιος να διανυκτερεύσει αν θέλει. Το μέρος δε μας ενθουσίασε και αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε αν άξιζε ο κόπος να φτάσουμε μέχρι εκεί…!

Το λεωφορείο, όμως, συνέχισε για το πρώτο σημείο θέας του Grand Canyon, το Eagle Point. Εκεί αναθεωρήσαμε… Τελικά άξιζε τον κόπο και με το παραπάνω!! Το σημείο αυτό ονομάστηκε έτσι λόγο ενός αετού που σχημάτιζαν τα βράχια απέναντι μας. Από κάτω, σε βάθος περίπου 1220 μ. ο ποταμός Κολοράντο. Εντυπωσιακοί γεωλογικοί σχηματισμοί και στρώματα με διαφορετική αντοχή στη διάβρωση μαρτυρούν την 17 εκατομμυρίων ετών ιστορία του! Στα μέρη αυτά έζησε και συνεχίζει να ζει ακόμη η φυλή των Ινδιάνων Hulapai, οι οποίοι και διαχειρίζονται το μέρος αυτό. Δεν ανεβήκαμε στην νεόδμητη Sκybridge καθώς θεωρήσαμε εξωφρενικό το ποσό που έπρεπε να πληρώσουμε για φωτογραφίες. Άλλωστε η θέα ήταν ήδη μαγευτική και από εκεί που βρισκόμασταν…

Πήραμε και πάλι το λεωφορείο για τη δεύτερο σημείο θέας το Guano Point. Εκεί πλέον μείναμε με το στόμα ανοιχτό! Η απεραντοσύνη και το μεγαλείο του «Μεγάλου Φαραγγιού» απλώθηκε μπροστά μας! Δεν ξέραμε που να πρωτοκοιτάξουμε. Ο ήλιος έδυε δημιουργώντας χρωματισμούς στον ορίζοντα και σκιές και πάνω στα βράχια, κάνοντας το θέαμα ακόμα πιο εντυπωσιακό. Ο Κολοράντο έφερνε ένα ελαφρύ κρύο αεράκι και ένα γεράκι πετούσε αγέρωχο μπροστά μας. Στιγμές που δε θα ξεχάσουμε ποτέ!

Αφού μείναμε αρκετή ώρα απολαμβάνοντας το τοπίο πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Λας Βέγκας. Ήμασταν τόσο γεμάτοι από εικόνες, συναισθήματα και χρώματα. Ένα όνειρο ζωής είχε πραγματοποιηθεί: Να δούμε το Grand Canyon. Είχαμε διασχίσει τρεις Πολιτείες φτάνοντας σε ένα από τα «7 θαύματα του φυσικού κόσμου»! Η νύχτα έπεφτε και τα φώτα της Sin City άναβαν και πάλι… Μια βραδιά ατέλειωτης διασκέδασης ξεκινούσε στο Vegas….

Τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς στο Las Vegas:

– Να δει μια παράσταση Cirque du Soleil στο MGM Grand που θεωρείται το μεγαλύτερο ξενοδοχείο του κόσμου με περίπου 5.000 δωμάτια ή το The Beatles LOVE στο Mirage.

– Να δει το μόνιμο σόου του διάσημου μάγου Chris Angel στο Luxor

– Να περάσει από το τεράστιο video wall της Fremont Street. Το φαντασμαγορικό show διαρκεί γύρω στα 6 λεπτά και επαναλαμβάνεται περίπου κάθε ώρα, από τις 6 μ.μ μέχρι τα μεσάνυχτα.

– Ψώνια στο Las Vegas North Premium Outlets, όπου βρήκαμε πολλές ευκαιρίες και μεγάλες εκπτώσεις σε πολλά επώνυμα προϊόντα.

– Να πάρει μια δόση της «σκοτεινής» ιστορίας της πόλης κατά το παρελθόν στο Mob Museum.

– Να κάνει βόλτα με ελικόπτερο μέχρι το Grand Canyon και στην επιστροφή να συναντήσει το φωτισμένο με τα εκατομμύρια λαμπιόνια Vegas.

Ποτό – φαγητό

Εδώ υπάρχουν μερικά απ’ τα καλύτερα εστιατόρια στον κόσμο βραβευμένα με αστέρια Michelin και με μερικούς απ’ τους καλύτερους σεφ στον κόσμο. Δε θα προτείνουμε κάτι συγκεκριμένο καθώς κάτι τέτοιο δε θα είχε νόημα. Εκείνο, όμως, που πραγματικά αξίζει είναι να κλείσεις μπουφέ στο Bellagio ή στο Wynn. Εναλλακτικά εκτός του strip μας ενθουσίασε το πρωινό στο Mama’s.

– Για ποτό με θέα αξίζει κανείς να ανέβει στο 107 Skylounge του ξενοδοχείου Stratosphere, στο Madarin bar στο Mandarin Oriental, στο Skyfall lounge στο Delano καζίνο ή στο High Roller (ρόδα) πίσω απ’ το ξενοδοχείο The Linq. Επίσης σε όλο το strip υπάρχουν διάφορα μαγαζιά που σερβίρουν κοκτέιλ στο δρόμο σε τεράστια λεπτά ποτήρια. Αξίζει να τα δοκιμάσεις!

Δες συνέχεια του roadtrip εδώ